داستان تراژیک زندگی‌های متعدد پدر دینیس، ریشه‌های تاریک او و کارهای پارسایانه‌اش، و سرنوشت‌های متفاوت کسانی که در تاروپود شوم عشق، نفرت و جنایت گرفتار شده‌اند و مسیرشان در سال‌های پر از ماجرا و بدبختی در اروپای پرآشوب اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم با او تلاقی می‌کند. (نسخه تلویزیونی طولانی‌تر از فیلمی به همین نام که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد.)

آن‌ها فکر می‌کردند که بالاخره می‌توانند از یک بازنشستگی آرام لذت ببرند... سه سال گذشته است. ماریلو و فیلیپ تصمیم می‌گیرند تا خانه‌ی تعطیلات جدیدشان در پرتغال را به نوه‌هایشان نشان دهند. اما پس از رسیدن به آنجا، با وحشت متوجه می‌شوند که خانه هنوز در حال ساخت است. این تنها آغاز مشکلات برای پدربزرگ و مادربزرگ است، زیرا به زودی فرزندانشان را گم می‌کنند. آن‌ها فقط دو روز فرصت دارند تا فرزندانشان را پیدا کنند، قبل از اینکه والدین خودشان به آن‌ها ملحق شوند و ...

درگذشت مادر کاترینا باعث می شود ملاقات او با پدرش در یک فضای عاطفی شکل بگیرد، که این بیشترین فرق بین چیزیست که پدرها و دخترها می دانند و ...

از یک عکاس به نام ایزاک توسط صاحبان یک هتل درخواست می‌شود تا از دختر تازه درگذشته‌شان، آنجلیکا، پرتره بگیرد. وقتی او از دریچه لنز دوربینش به دختر نگاه می‌کند، به نظر می‌رسد که او فقط برای ایزاک دوباره زنده شده است. او در دم عاشق دختر می‌شود و از آن لحظه به بعد، شب و روز روح آنجلیکا او را رها نمی‌کند.

یک زن بیوه پس از از دست دادن جایگاه خود در میان نخبگان جامعه، دوباره ازدواج می‌کند و خانواده جدیدی تشکیل می‌دهد.

این فیلم عجیب، نماینده برجسته‌ای از یک ژانر سینمایی حتی عجیب‌تر است: اپرای مستقیم برای فیلم. این اثر توسط استاد سبک پرتغالی، مانوئل دی اولیویرا، به آهنگساز ژائو پائس سفارش داده شد. از نظر موسیقی، این اثر از رمانتیسم قرن نوزدهم تا سبک‌های عامه‌پسند، مدرنیستی و حتی «پست‌مدرنیستی» را در بر می‌گیرد. در این داستان که در ابتدا آرام به نظر می‌رسد، یک راوی داستان ازدواج دو دلداده یعنی ویسکونت دآولدا و مارگریت زیبا را تعریف می‌کند. با این حال، آنچه در اتاق حجله رخ می‌دهد به شدت عجیب و غریب است. اتفاقات پس از آن حتی عجیب‌تر است و مهمانان عروسی و خانواده، در میان دیگر انحرافات، به آدم‌خواری روی می‌آورند.